ανάμεσα στην αγωνία και τη διεκδίκηση

Οι αγροτικές κινητοποιήσεις δεν αποτελούν απλώς μια ακόμη μορφή κοινωνικής διαμαρτυρίας. Είναι η έκφραση μιας βαθιάς αγωνίας για την επιβίωση ενός ολόκληρου παραγωγικού τομέα, που παραμένει θεμέλιο της οικονομίας και της κοινωνικής συνοχής της υπαίθρου. Η συνέχειά τους, είτε με τη μορφή μπλόκων, πορειών είτε συλλογικών παρεμβάσεων, δεν είναι τυχαία∙ πηγάζει από συσσωρευμένα προβλήματα που για χρόνια δεν αντιμετωπίστηκαν αποτελεσματικά.

Οι παραγωγοί βρίσκονται αντιμέτωποι με αυξανόμενο κόστος παραγωγής, υψηλές τιμές ενέργειας, καυσίμων και εφοδίων, αλλά και με ένα πλαίσιο κανόνων που συχνά νιώθουν ότι δεν λαμβάνει υπόψη την πραγματικότητα των αγροτικών εκμεταλλεύσεων. Παράλληλα, οι τιμές πώλησης των προϊόντων δεν ακολουθούν την ίδια ανοδική πορεία, με αποτέλεσμα η ψαλίδα μεταξύ κόστους και εισοδήματος να μεγαλώνει. Σε αυτό προστίθενται η κλιματική αβεβαιότητα, οι φυσικές καταστροφές που πλήττουν συχνά τις καλλιέργειες, καθώς και μεγάλες καθυστερήσεις σε αποζημιώσεις και ενισχύσεις.

Η συνέχιση των κινητοποιήσεων δείχνει ότι το ζήτημα δεν αφορά μόνο οικονομικές διεκδικήσεις, αλλά και την ανάγκη για αναγνώριση, αξιοπρέπεια και προοπτική. Οι αγρότες ζητούν πολιτικές που να στηρίζουν ουσιαστικά την παραγωγή, δίκαιη φορολόγηση, σταθερότητα και ένα πλαίσιο που θα επιτρέπει στον νέο αγρότη να παραμείνει στον τόπο του, χωρίς να αναγκάζεται να εγκαταλείψει τη γη του.

Από την πλευρά της πολιτείας, η πρόκληση είναι διπλή: αφενός να ανταποκριθεί σε δίκαια αιτήματα μέσα στα όρια των οικονομικών δυνατοτήτων και των ευρωπαϊκών υποχρεώσεων, αφετέρου να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη. Ο διάλογος, όταν είναι ουσιαστικός, μπορεί να αποτελέσει γέφυρα. Όταν όμως περιορίζεται σε αποσπασματικές λύσεις, τότε οι αντιδράσεις όχι μόνο δεν υποχωρούν αλλά ενισχύονται.

Το μέλλον των κινητοποιήσεων θα εξαρτηθεί από την αποφασιστικότητα των ίδιων των παραγωγών, αλλά κυρίως από το κατά πόσο θα υπάρξουν συγκεκριμένες και εφαρμόσιμες λύσεις. Η αγροτική παραγωγή δεν είναι απλώς ένας οικονομικός κλάδος· είναι συνδεδεμένη με την επισιτιστική ασφάλεια, την περιφερειακή ανάπτυξη και τη διατήρηση του κοινωνικού ιστού της υπαίθρου. Επομένως, η αντιμετώπιση των αιτημάτων των αγροτών δεν είναι μόνο θέμα συγκυρίας, αλλά στρατηγικής επιλογής.

Οι επόμενοι μήνες θα είναι καθοριστικοί. Οι κινητοποιήσεις μπορεί να συνεχιστούν, να ενταθούν ή να μετασχηματιστούν σε νέες μορφές δράσης. Όποια κι αν είναι η εξέλιξη, ένα είναι βέβαιο: χωρίς ουσιαστικές πολιτικές στήριξης και χωρίς ειλικρινή διάλογο, η ένταση στην αγροτική κοινωνία δύσκολα θα εκτονωθεί. Και τότε το ζήτημα δεν θα αφορά μόνο τους αγρότες, αλλά ολόκληρη την κοινωνία. Εφημεριδα Παναιτωλικη