Η «ανταρσία» των αγροτών μας (στον όρο αγρότες συμπεριλαμβάνονται οι κτηνοτρόφοι και αλιείς), η οποία μας προκαλεί δυσαρέσκεια αυτές τις μέρες για τον αποκλεισμό των δρόμων και των συνόρων, δίνει την αφορμή να κάνουμε ορισμένες βαθύτερες σκέψεις.

Η παρούσα «ανταρσία» σε συνδυασμό με τις κατά καιρούς καταλήψεις επί ημέρες πανεπιστημίων και σχολείων, ως επίσης και με το κίνημα του αναρχισμού και με τις καταδικαστέες τρομοκρατικές ενέργειες, πέραν των άλλων σκοπιμοτήτων, δείχνουν μία συνολική πολιτική, διοικητική κοινωνική παρακμή, η οποία είχε από χρόνια δείξει τα σημάδια της στην χώρα μας.

Την χαριστική βολή βέβαια σε αυτή την παρακμιακή κατάσταση έρχεται να δώσει και η αποτυχία του οικονομικού μας συστήματος με την ασθενική παραγωγή και ανάπτυξη.

Είναι γεγονός ότι έπρεπε οι αγρότες να φθάσουν στην «ανταρσία» για να αφυπνισθεί η πολιτεία και να εκφράσει την βούλησή της για να οργανώσει και να επιλύσει τα θέματά τους.

Αλλά, εάν από την μία πλευρά είναι η πολιτεία υπεύθυνη για την οργάνωση και την εποπτεία του αγροτικού ζητήματος, από την άλλη πλευρά είναι κυρίως υπεύθυνοι οι ίδιοι οι αγρότες, οι οποίοι δεν αυτοοργανώθηκαν σε ένα συλλογικό όργανο καθόλη την επικράτεια, ώστε οι ίδιοι να αναλάβουν να εκσυγχρονίσουν την γεωργία μας με καλλιέργεια προϊόντων τα οποία έχουν ζήτηση διεθνώς, να αναλάβουν οι ίδιοι των προώθηση των προϊόντων τους στις αγορές κατανάλωσης και επίσης οι ίδιοι να συναλλάσσονται με τους εμπορικούς συνδέσμους για τις τιμές αυτών.

Έχει περάσει αρκετός χρόνος χωρίς κατά την γνώμη μου οι πολλές επιδοτήσεις να τύχουν της πλήρους αξιοποίησης για τον εκσυγχρονισμό της γεωργίας μας και είναι υπεύθυνες και οι δύο πλευρές.

Ποτέ όμως δεν είναι αργά και τώρα μάλιστα γίνεται επιτακτική η ανάγκη εμπλουτισμού με κατάλληλο προσωπικό και του εκσυγχρονισμού της γεωργίας μας.

Διότι, όπως δείχνουν τα πράγματα σε παγκόσμιο επίπεδο, η μορφή οικονομίας η οποία στηριζόταν στην προσφορά υπηρεσιών περνά μεγάλη κρίση, με συνέπεια να δημιουργείται μεγάλος αριθμός ανέργων.

Οπότε η ανεργία πρέπει να καταπολεμηθεί με τη στροφή των παραγωγικών χειρών σε άλλες βιώσιμες κατευθύνσεις.

Μία θεμελιώδης τέτοια κατεύθυνση είναι η γεωργία, η πρωτογενής αυτή μορφή οικονομίας της οποίας τα πλεονεκτήματα είναι πολλά.

Πρωταγωνιστικό ρόλο για τον προσανατολισμό των φοιτητών μας προς την κατεύθυνση αυτή έχουν τα πανεπιστήμιά μας.

Από την γεωργία τουλάχιστον ο άνθρωπος ζει και αισιοδοξεί μέσα στη φύση και δεν πεθαίνει απογοητευμένος, άνεργος στους δρόμους.

Όλη η φύση ανακυκλώνεται και ανανεώνεται, το ίδιο συμβαίνει και στην κοινωνία, διότι φύση είναι και η κοινωνία.

Με εκτίμηση