Μετρητής

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterΣήμερα1249
mod_vvisit_counterΧθές5938
mod_vvisit_counterAll6297988
°F | °C
invalid location provided
Άρθρα
ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

 ΜΕ ΔΕΞΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗ;pallas

Περισσότερα...
 
Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΤΗΣ ΤΡΟΪΚΑΣ

Περισσότερα...
 
ΣΤΟΧΟΙ & ΟΡΑΜΑ

 ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ

Περισσότερα...
 
Γιατί ερήμωσαν τα χωριά μας;

Του ΔΗΜΗΤΡΗ Φ. ΖΑΝΙΑ

Περισσότερα...
 
ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΟΡΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ...

ΠΑΛΛΑΣ ΒΑΓΓΕΛΗΣ -ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣpallas

Καλή χρονιά αγαπητοί μου φίλοι. Το 2011 μπήκε φορώντας ροζ και όποια άλλη γκλαμουράτη έκφραση μπορείτε να φανταστείτε. Το 2010 μας άφησε  χρόνους και φράσεις κλισέ που συνοδεύουν τέτοιες περιστάσεις και είναι πολλές, όπως πολλές είναι και οι σκέψεις που συνήθως κάνουμε στο κατώφλι της νέας χρονιάς. "Quod vides perisse perditum ducas" έλεγαν οι λατίνοι. «Αυτό που είδες να χάνεται, να το θεωρείς χαμένο», παντοτινά θα προσθέσω εγώ.

Φανταστείτε στις πολυτελείς βιτρίνες του κέντρου της πόλης σας, βεβαίως με τις ψεύτικες φάτνες της ταπεινότητας να ακουμπούν στα φίνα  πόδια των μοντέλων -κάθε βιτρίνα και ένα πανομοιότυπο θέατρο του παράλογου, σε ένα κόσμο όλο και πιο σουρεαλιστικό μέρα με τη μέρα. Δεν ξέρω πόσοι από εμάς, το πλήθος, μπορούμε, και έχουμε τη δύναμη και τον καιρό να γυρίσουμε στα χρόνια της χαράς ή της μελαγχολίας μας, της παιδικής μας αθωότητας -μόνο αργά το βράδυ - όταν οι δρόμοι  αδειάζουν, τα φωτισμένα δέντρα μας κάνουν κοινωνούς μια μαγείας που εκλύεται και αιωρείται ανάμεσα σε γη και ουρανό.

Όμως και αυτήν την απώλεια του χρόνου που φεύγει, εμείς την  περιμέναμε, εννοώ την αναμέναμε, όπως περιμένουμε καθημερινά  πολλά πράγματα. Σημαντικά και ασήμαντα, όπως οροθετούμε, σαν είδος  χωραφιού, τη ζωή μας κομμάτι -κομμάτι, προθεσμία -προθεσμία, «μετά τις γιορτές» μέχρι το Πάσχα. Η μέρα δηλαδή η βασική μονάδα μέτρησης της ζωής μας, τεμαχίζεται σε «πριν» και «μετά» τη δουλειά, τον μεσημεριανό  ύπνο, ένα τηλεφώνημα.

Κομμάτι -κομμάτι, βδομάδα τη βδομάδα, μετά από μήνες, κάποτε με  τρόμο συνειδητοποιούμε ότι έχουν περάσει χρόνια από τότε που «αυτό» δεν έγινε. Και ξαφνικά είμαστε ήδη στα μισά της ζωής μας κι αν βάλουμε στο ζύγι τη ζωή που ζήσαμε και από την άλλη τη ζωή που  περιμέναμε μέχρι να ζήσουμε, γέρνει στην δεύτερη πλευρά.

Έτσι γευόμαστε ξανά την αίσθηση του αποχωρισμού, ένα μικρό και  ελεγχόμενο πένθος για τη χρονιά που φεύγει. Και ζούμε ξανά σαν  μια δοκιμασία την οποία έχουμε μάθει από παιδιά να προετοιμαζόμαστε «πάει ο παλιός ο χρόνος, έρχεται ο νέος», φράση κλισέ και χιλιοειπωμένη. Και πάλι προγράμματα, νέα σχέδια, προσμονή και αναμονή για όσα ελπίζουμε.

Το 2011 μπήκε επιπλέον και κυρίως χορεύοντας με έναν κινούμενο  ημιδιαφανή κύκλο, σαν μπάλα με τεραίν, τι άλλο την ψηφιακή οθόνη του τον παρέδωσε φεύγοντας το 2010. Τι δώρο; Η κόκκινη χαίτη γύρω,  σαν παράξενη μέδουσα, σαν κούκλα δίχως μάτια.

Σε αυτό το πολιτικό -κοινωνικό θρίλερ, η πτώση των αξιών έδωσε την παράμετρο μιας τραγωδίας. Σπάζοντας την μεγάλη αόρατη βιτρίνα, πλούσια  σε ανάλογες ιστορίες, που συνήθως μένουν στο σκοτάδι, σέρνονται στα  υπόγεια και τους υπονόμους, στα παρασκήνια του θεάτρου των θεάτρων, δηλαδή της εξουσίας. Βλέποντας πως άνθρωποι, ικανοί ή ανίκανοι, μεταλλάσσονται όταν καθίσουν σε κάποια καρέκλα της.

Και πιο θαύμα πρέπει να γίνει για να ξαναβρούν οι πολίτες την  εμπιστοσύνη τους  σ' αυτή την κοινωνία της διαφθοράς, που την διαπερνά  οριζοντίως και καθέτως, της υπερκατανάλωσης και των ολίγων, υπερχορτάτων στομάτων, της ανεργίας, της φτώχειας ως και την πείνα.

Να πιστέψουν οι νέοι ότι  δεν είναι άχρηστα τα πτυχία τους, αφού αυτό  που μετράει είναι το «δόντι» σε έναν κόσμο που όλα επιτρέπονται, ακόμα και αυτά που απαγορεύονται, όλα πουλιούνται και αγοράζονται, κι αλίμονο σε εκείνον που δεν το καταλαβαίνει.

Πιθανώς ποτέ δεν θα μάθουμε τι συνέβη, όπως έγινε και με  άλλα «σκάνδαλα»ροζ ή μαύρα, πράσινα ή γαλάζια, που χάθηκαν ήσυχα, γλυκά και αθόρυβα, σαν να εξαερώθηκαν. Έχει τον τρόπο της η εξουσία και δεν υπάρχει πιο άγρια και πιο αδιαπέραστη διαπλοκή από την διαπλοκή εκείνων που εναλλάσσονται την εξουσία και κινητοποιούν τους μηχανισμούς  αυτοπροστασίας τους την κρίσιμη ώρα.

Τέλος του χρόνου! Αλλά όχι, και τέλος εποχής.

Οι  προθεσμίες εκπνέουν και εμείς περιμένουμε στο αγιάζι ενός ακόμα ανυπόμονου χειμώνα, και μετά την ανυπόφορη κάψα του μεσογειακού μας καλοκαιριού. Και επειδή αυτό δεν θα αλλάξει, εύχομαι να δείξει σύντομα τι είναι  να γίνει και τι όχι, γιατί  αλήθεια σας λέω, βαρέθηκα να περιμένω. Δεύτερη φορά ... δεν έχει.

 
<< Έναρξη < Προηγούμενο 441 442 443 444 445 446 447 448 449 450 Επόμενο > Τέλος >>

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL