°F | °C
invalid location provided
Δια βίου …απροσάρμοστοι!

       

Για λίγο, τόσο δα ακόμα, ας χαρούμε τη δροσιά.  Πριν πλακώσουν οι ζέστες και πετάξουμε έξω μπράτσα, μπούτια κι ό,τι αξιοθέατο διαθέτει έκαστος εξ ημών, πριν μας ποτίσει το τομάρι η μαυρίλα των τρyfanthsοπικών λαδιών και πασαλειμμάτων, ας χαρούμε την πολυχρωμία των ενδυμάτων, των λουλουδιών, της φύσης. Ας καμαρώσουμε για λίγο ακόμα τα ακριβοπληρωμένα τριαντάφυλλα και τα γιασεμιά που ευωδιάζουν τα σοκάκια της πόλης, ποτισμένα σε τόσο δύσκολες για τα νοικοκυριά συνθήκες, με το πανάκριβο νεράκι του Αχελώου που χύνεται άδοξα στους κόλπους της πρωτεύουσας. Ά, είσαι τυχερός που ζεις στην Αιτωλοακαρνανία! Αλλά, και ποιος νοιάζεται για το πράσινο τέτοιες εποχές; Ας ξεραθούν τα πάντα να γίνει η πόλη γκρίζα, σαν ένα κομμάτι της ψυχής μας. Έτσι κι αλλιώς ο κοσμάκης, οδηγημένος από ένα ανέντιμο και ξευτελισμένο κράτος στην απόγνωση και μη κάνοντας ποτέ αυτοκριτική, τείνει να καταντήσει αλλεργικός στο πράσινο, λόγω ΠαΣοΚ!

Ολοκληρώθηκε επιτυχώς και όπως πάντα με θαύματα η απογραφή! Φανταστική και ψευδεπίγραφη κοσμοπλημμύρα στα κουτσοχώρια! Κι οι εκδρομείς, αφού τους έκρουσαν τις ευαίσθητες χορδές της πατρογονικής ρίζας, της γενέθλιας καλύβης με την σαρμανίτσαν-κούνια που τους κούναγε, τη βαρέλα και τα μπαούλα,  άλλοι στα βουνά υπό την σκιάν της ελάτης, άλλοι στα χωράφια κι άλλοι «εν οίκοις», έλαβαν απογραφικήν απόδειξιν της ύπαρξής τους. Εξαιρετική δε επιτυχία σημείωσαν σε ποσοστά οι μετακινήσεις των υπερηλίκων γραιών, σε συνεργασία με τους «απανταχού» τοπικούς. Αυτές κι αν είδαν τα χωριά τους σαν μια τελευταία ανάμνηση, τώρα πούμειναν μόνοι τους οι Άγιοι...Μ΄ αυτά τα μνημόνια, εξέλειπαν βλέπετε κι οι λόγοι διαρρήξεως των παγκαριών. Αξίζει σήμερα να βαφτιστεί κάποιος ληστής για πενήντα λεπτά σε πεντάλεπτα;  Μόνο δολοφόνος για σαράντα ή εκατόν είκοσι ευρώ!

Μεγάλη συγκίνηση προκαλούν κι οι απανταχού κατσαρόλες. Τι κίνημα κι αυτό... Παλιά κατέβαιναν οι κυρίες του Κολωνακίου με τις γούνες! Έτσι φαντάζομαι πως θα γίνουμε επιτέλους Έλληνες Ευρωπαίοι, προσχωρώντας σε ακέφαλα και μη κατευθυνόμενα κινήματα, χειροκροτώντας το σύνολο των μετεχόντων. Ας εξαφανίσουμε τον λαλίστατο σαλτιμπάγκο παραμυθά, αυριανό πολιτευτή, βουλευτή και πιθανόν κλέφτη του κράτους και των ονείρων μας. Με την αλουμινένια παραμάσκαλα, - πούναι σχετικά μεγάλη και την έχουμε για να βράζουμε «μσκαροκέφαλα»- ετοιμάζομαι να συμμετάσχω στις όποιες διαμαρτυρίες για τα επερχόμενα δεινά. Σιγά τώρα μη κάνω τύμπανο τη χύτρα πούναι πανάκριβη και Γερμανικό προϊόν... Σ΄ αυτή θα βάλω μόνο εκείνο το νέο πολυδιαφημισμένο μίγμα που διακηρύσσει όπου σταθεί κι όπου βρεθεί ο αγαπητός Αντώνης με τα νέα φερέφωνα που ακούγονται σαν αντίλαλός του. Και ποιος δεν είδε το συμβολικό προσκύνημα του Αντώνη στους τάφους των Βενιζέλων, μ΄ ένα πλήθος ...δέκα ατόμων να χειροκροτούν την κατάποσιν τσικουδιάς, που αν κάτσουμε στο καφενείο, διπλάσιοι θα μαζευτούν γύρω μας κι ας προσφέρεται με τηγανητό τυρί τελευταίας ποιότητας...  

Το «παράλυτο κράτος» όπου νάναι πάλι θα πάρει μέτρα. Αναδιαρθρώσεις κι έτσι. Πάλι; Τι άλλο μπορεί να κάνει; Από καιρού εις καιρόν ταράσσει «ως άγγελος εξ ουρανού» τα λιμνάζοντα ύδατα κάποιος που φέρεται ως Υπουργός, παρουσιάζοντας και ψηφίζοντας κάποιο νόμο με ουρά τα τσουχτερά πρόστιμα για τον Έλληνα. Λες  κι έχουμε ανάγκη νόμων...  Πάρτε για παράδειγμα την οδική ασφάλεια. Φοράμε τις ζώνες μόλις πέφτει σύρμα πως ελέγχουν, δεν πίνουμε μία στις δέκα, δρόμοι, ταχύτητες και λοιπές παραβάσεις παραπέμπουν σε Αφρικανικό οδικό δίκτυο και κυκλοφορία. Κι αυτοί που γράφουν το ξέρουν, το ζουν και ενίοτε συμπεριφέρνονται σαν σε γνωστό! Φύγε!

Ανάσανε ο λαός με το νόμο για το κάπνισμα. Ε΄ και; Ποιος τον εφαρμόζει; Στα καφενεία, τα ταβερνεία μηδέ των γραφείων Υπηρεσιών εξαιρουμένων, καπνίζουν με την ανοχή των υπολοίπων οι θεριακλήδες. Αλλά αυτό μήπως διαχρονικά δεν είναι ο Έλληνας. Τι τους θέλουμε τους νόμους; Για να βλέπουμε τους Υπουργούς στην τηλεόραση; Έλληνες είμαστε, δια βίου ...απροσάρμοστοι!

Μας έπνιξαν και τα σεξουαλικά σκάνδαλα μετά οργίων ή μη, σε Ευρώπη κι Αμερική. Στην Ασία και την Αφρική πάλι οι Ευρωπαίοι κι οι Αμερικάνοι τα κάνουνε. Καλά, μη χαίρεστε. Οι άλλοι τα κάνουν, όχι εμείς. Κι ενδιαφέρει τάχα τα κανάλια και τας Ευρώπας η γειτόνισσά μας, η κουμπάρα μας, η γυναίκα μας με ποιόν νταραβερίζεται πέραν του νομίμου; Τι είναι, καμαριέρα; Εμείς τώρα, με την ψυχολογία στα πόδια, κοιτάμε πίσω απ΄ το φράχτη με παράπονο και παρηγορούμε αλλήλους κραυγάζοντες: «όμφακες εισί»ή επι το λαϊκότερον «βρε τους κερατάδες τι κάνουνε...»  Έτσι κι αλλιώς κι εμείς και οι άλλοι τα τελευταία χρόνια  έχουμε αναβαθμιστεί. Άφραγκοι, ταλαίπωροι και πολυλεφτάδες οδηγούνται στην τελευταία κατοικία με Μερσέντες τελευταίου τύπου. Μάλλον δεν αναγνωρίζει άλλου είδους αυτοκίνητα ο χάρος.

Έ, όχι κι απ΄ αγγούρι...

 

Και πώς να σε δεχθεί κι ο χάρος όταν αιτία του μοιραίου ανταμώματος είναι τ΄ αγγούρια! Αχ, σ΄ αυτόν τον κόσμο πούρθαμε και διαβάτες είμαστε, φτάνει ένα αγγούρι ούτε καν μ΄ ονοματεπώνυμο, να μας τον στερήσει. Τέτοιο τυχερό! Και νάταν Καλυβιώτικο, Πυργιώτικο, Κυπαρισσίας πάει στο διάολο. Να μας στείλουν αδιάβαστους τα Ιθπανικά; Το θέλει αυτό άραγε ο Υπερουράνιος;     

             

                                                                                                              e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.