Μετρητής

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterΣήμερα2545
mod_vvisit_counterΧθές6498
mod_vvisit_counterAll6005552
°F | °C
invalid location provided
Όταν το ούζο συνάντησε τη μπύρα...

 

Παρατηρώντας την Ελλάδα και την Ιρλανδία,  gardikiothsδυο χώρες φαινομενικά διαφορετικές, καταλήγω στο συμπέρασμα πως τελικά παρουσιάζουν αρκετά κοινά χαρακτηριστικά. Πρώτον, και έπειτα από τις πρόσφατες εξελίξεις η Ιρλανδία τελεί υπό οικονομική κηδεμονία και μπαίνει πλέον και αυτή στο κλαμπ των χωρών που αποτελούν τα ‘κακά παιδιά' της Ευρωζώνης. Οι φίλοι μας όμως Ιρλανδοί παρουσιάζουν και μερικά ακόμα ‘Ελληνικά' χαρακτηριστικά. Είναι υπερήφανος λαός, φωνακλάδες και δύσκολα πειθαρχούν σε υποδείξεις, επιδεικνύοντας έτσι ένα μεσογειακό ταμπεραμέντο. Ανέκαθεν η Ιρλανδία θεωρούνταν προπύργιο του νεοφιλελευθερισμού, χώρα που προσέλκυε τεράστιες ξένες επενδύσεις λόγω του πολύ χαμηλού φορολογικού συντελεστή που επιβάλλονταν στις επιχειρήσεις και θεωρούνταν από πολλούς ως το ιρλανδικό θαύμα, ο λεγόμενος και ως ‘κέλτικος τίγρης'. Και επειδή είτε το θέλουμε είτε όχι, η γειτονιά μας πλέον φτάνει ως τις απομακρυσμένες Σκανδιναβικές χώρες, η κατάρρευση τις Ιρλανδίας πρέπει να μας απασχολεί ιδιαίτερα. Μα εδώ καίγεται το δικό μας σπίτι, για την Ιρλανδία θα ανησυχούμε τώρα, μπορεί κάλιστα να αντιταχθεί κάποιος.

Το ντόμινο των υπό κατάρρευσης χωρών που έχει αρχίσει να παίρνει διαστάσεις το τελευταίο καιρό ίσως μας βοηθήσει να επανασχεδιάσουμε τη μορφή που η νέα Ευρώπη θα πάρει στο μέλλον. Γιατί προκειμένου να βρεις τη θεραπεία για τον ασθενή, σκόπιμο κρίνεται πρώτα η διάγνωση της ασθένειας. Η Ελλάδα κατηγορείται (και όχι άδικα) ότι ουσιαστικά χρεωκόπησε εξαιτίας του υπερβολικά μεγάλου δημόσιου τομέα της, της έλλειψης παραγωγικών διαδικασιών που θα οδηγούσαν στην ανάπτυξη και μιας σειράς αλλαγών που ποτέ δε πήραν σάρκα και οστά τα τελευταία χρόνια, παρόλο που οι φορείς της αγοράς τις ζητούσαν επιτακτικά. Από την άλλη πλευρά, η Ιρλανδία παρουσιάζει ένα πολύ συρρικνωμένο δημόσιο τομέα ενώ και τα εργασιακά δικαιώματα στη χώρα αυτή έχουν σχεδόν εξαλειφθεί σε σχέση με τη χώρα μας. Η κατάληξη όμως των Ιρλανδών φίλων μας είναι η ίδια με αυτή των ‘κακών' Ελλήνων, των τεμπέληδων της Ευρωζώνης, κατά τους Γερμανούς. Πριν καλά καλά στεγνώσει το μελάνι από το μνημόνιο που υπέγραψε η Ιρλανδική κυβέρνηση με τη τρόικα, δύο ακόμα χώρες της Ευρώπης έρχονται να προστεθούν στη λίστα με τις υπό κατάρρευση χώρες. Η πρώτη είναι η Πορτογαλία, που θεωρείται σίγουρη πλέον για ένταξη στο μηχανισμό στήριξης αν και το δημόσιο χρέος της είναι κατά πολύ χαμηλότερο από αυτό της χώρας μας (κοντά στο 85% του ΑΕΠ) ενώ οι Πορτογαλικές τράπεζες δεν βρίσκονται τόσο πολύ εκτεθειμένες σε κίνδυνο όσο οι αντίστοιχες Ιρλανδικές. Η τέταρτη κατά σειρά χώρα για να συμπληρωθεί και το ακρώνυμο  PIGS[1] (Portugal, Ireland, Spain, Greece) που είχε δωθεί εδώ και αρκετό καιρό είναι η Ισπανία, η τέταρτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης, μια χώρα με δημόσιο χρέος χαμηλό και της οποίας τα οικονομικά μεγέθη ξεπερνούν συνολικά τις τρεις προαναφερθείσες χώρες.

Άραγε, γιατί τέσσερις χώρες με διαφορετικά οικονομικά μεγέθη, προοπτικές και οικονομική διάρθρωση είναι πολύ πιθανό να καταλήξουν στον ίδιο παρονομαστή; Και οι τέσσερις αυτές χώρες όπως φυσικά και άλλες στην Ευρωζώνη δανείζονται χρήματα κυρίως από εμπορικές τράπεζες, οι οποίες με τη σειρά τους έχουν δανειστεί από την Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα με επιτόκιο 3%-4% χαμηλότερο από αυτό που έχουν δανειστεί οι ίδιες. Αυτομάτα λοιπόν οι τράπεζες, τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, οι αγορές ή όπως αλλιώς θέλετε να τα βαφτίσουμε, πραγματοποιούν υπερκέρδη, γονατίζοντας κυριολεκτικά τις δανειζόμενες χώρες. Μέχρι στιγμής όμως δεν είδα κανέναν υπεύθυνο σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, κάποιον ηγέτη μεγάλου κράτους να πάρει τη πρωτοβουλία (γιατί η απόφαση που πρέπει να παρθεί είναι πολιτική) και να ζητήσει από την Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα να δανείζει απευθείας τα κράτη -μέλη της Ευρωζώνης με χαμηλό επιτόκιο, έτσι ώστε να μη παρατηρούνται φαινόμενα κερδοσκοπίας εις βάρος κρατών. Ασφαλώς και κάθε χώρα παρουσιάζει τις δικές της ιδιομορφίες, τα δικά της προβλήματα και απαιτείται διαφορετική πρόσεγγιση στην εξέρευση λύσεων. Αυτό όμως που μπορεί και κρίνεται αναγκαίο να γίνει σε επίπεδο ηγετών είναι η λήψη πολιτικών αποφάσεων που θα οδηγήσουν σε αποκλιμάκωση της κρίσης. Με τη πάροδο του χρόνου, επιβεβαιώνονται ακόμα περισσότερο εκείνοι που υποστήριζαν ότι η πραγματική σύγκλιση κρατών δεν επετεύχθη ποτέ και πως η Ευρώπη, αν θέλει να συνεχίσει να υφίσταται πρέπει να επαναπροσδιορίσει πρακτικές, στόχους, κανόνες, θεσμικά πλαίσια και πολιτικές που θα οδηγήσουν στη πραγματική κοινωνική και οικονομική ενοποίηση. Μέχρι τότε όμως Έλληνες και Ιρλανδοί (έπονται κι άλλοι) θα καθήσουν σε ένα τράπεζι, ο ένας με το ούζο και ο άλλος με τη μπύρα και θα πίνουν στην υγειά τους, έτσι βρε αδερφέ, για να πάνε τα φαρμάκια κάτω.

 

Γαρδικιώτης Δημήτρης

Οικονομολόγος, Msc.

Project Officer, Enterprise Department

University of Surrey, UK