Μετρητής

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterΣήμερα177
mod_vvisit_counterΧθές5544
mod_vvisit_counterAll6319952
°F | °C
invalid location provided
Η Νέα Στρατηγική της Τουρκίας

 

Από όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας  τον τελευταίο καιρό, μας επιτρέπουν να εκτιμήσουμε καθαρά ότι η στρατηγική της Τουρκίας είναι να αναδειχθεί σε μεγάλη περιφερειακή δύναμη στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

Προς επίτευξη αυτού του οράματος της Τουρκίας συντρέχουν και ορισμένες αντικειμενικές προϋποθέσεις, όπως:

  • Η γεωστρατηγική της έκταση και θέση, ευρισκόμενη στο σταυροδρόμι μεταξύ Βορρά και Νότου, Ανατολής και Δύσης.

Επιβεβαίωση των οποίων υπήρξε το ανέκαθεν λεγόμενο «Ανατολικό Ζήτημα», αλλά και σήμερα η διέλευση από το έδαφός της των αγωγών πετρελαίου και αερίου από όλες τις κατευθύνσεις.

Στρατηγική αξία του εδάφους της, η οποία συμπληρώνεται σημαντικά από τον Ελληνικό χώρο.

  • Άλλη πραγματικότητα η οποία της επιτρέπει τον ρόλο της μεγάλης περιφερειακής δύναμης είναι το ανθρώπινο δυναμικό, το οποίο χρησιμοποιεί τόσο για την ανάπτυξή της, όσο και για τις άλλες επιδιώξεις

     της.

  • Είναι επίσης η οικονομική της ανάπτυξη, η οποία την κατατάσσει στις

     ισχυρότερες οικονομικά χώρες του κόσμου.

  • Τέλος είναι η ανάπτυξη της πολεμικής ισχύος της τεχνολογίας και βιομηχανίας, τα οποία επιτρέπουν στην Τουρκία την αυτάρκειά της ως πολε-

     μική δύναμη.

Οι παραπάνω αντικειμενικές προϋποθέσεις υπαγορεύουν στην Τουρκία να έχει μία ευέλικτη πολιτική προς όλες τις κατευθύνσεις, ώστε να επιτυγχάνει τον σκοπό της.

Επί πλέον των άλλων εργαλείων, ιδεολογικά, προς μεν την Ανατολή χρησιμοποιεί το ομόθρησκο στοιχείο και προς τη Δύση παρουσιάζεται με το ένδυμα της εκδημοκρατισμένης χώρας.

Ένας δυϊσμός πολιτικής ο οποίος υπαγορεύεται «φύσει και θέσει» και ο οποίος στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία αποδίδετο με το σύμβολο του δικέφαλου αετού.        

Με μόνη τη διαφορά ότι αυτή η προς τη Δύση πολιτική υποχρεωτικά περνά από τον Ελληνικό χώρο.

Εμπόδια για ένα τέτοιο όραμα της νέας Τουρκίας, κατ' αρχάς ήταν το στρατιωτικό κατεστημένο της, ως επίσης και οι εχθρότητες τις οποίες έχει δημιουργήσει με δική της υπαιτιότητα με τους γείτονές της και τις οποίες διατηρούσαν δογματικά οι «στρατηγοί» προκειμένου να ελέγχουν και την πολιτική της Τουρκίας στο εσωτερικό της.                          

Από τις μέχρι τώρα εξελίξεις η κυβέρνηση Ερντογάν δείχνει να επιβάλλεται στους «στρατηγούς», όπως απέδειξε και το πρόσφατο δημοψήφισμα για μία δημοκρατικότερη Τουρκία.

Ως προς την εξομάλυνση των σχέσεών της με τους γείτονές της και ιδιαίτερα όσον αφορά τα προβλήματα που έχει εγείρει εις βάρος της Ελλάδας στο Αιγαίο και στην Κύπρο, ο χρόνος θα δείξει εάν θα είναι ειλικρινείς, δίκαιοι και εάν πράγματι επιδιώκουν οι κυβερνώντες «μηδενικά προβλήματα» με τους γείτονες, το οποίο είναι και δικό τους συμφέρον.

Αλλά και τα ανοίγματα της νέας στρατηγικής της Τουρκίας προς την Εγγύς και Μέση Ανατολή δεν μπορούν να χαρακτηρισθούν ως εντυπωσιακά.

Απεναντίας τριβές και δυσαρέσκειες δημιούργησαν σε συμμάχους και σε άλλες χώρες της περιοχής, οι οποίοι βλέπουν με κάποια ανησυχία αυτή την πολιτική της Τουρκίας και ιδιαίτερα τους «εναγκαλισμούς» της με το φιλόδοξο Ιράν.        

 

Ενώ τίποτα δεν κατόρθωσε να επιτύχει στο μέτωπο με τους Κούρδους, οι οποίοι συνεχίζουν τον ένοπλο απελευθερωτικό τους αγώνα, μη αποκλειομένης της δυνατότητας ανασύστασης ελεύθερου Κουρδικού κράτους με τις νέες γεωπολιτικές που διαμορφώνονται στον πλανήτη μας.

Απ' όλα τα παραπάνω συμπεραίνεται ότι η Τουρκία έχει εγκαινιάσει μία στρατηγική μεγάλης περιφερειακής δύναμης, της οποίας η πολιτική της βρίσκεται στο στάδιο της δοκιμασίας της, σε σχέση με τις επιδιώξεις στην περιοχή των άλλων μεγάλων δυνάμεων και κυρίως της Αμερικής.

Πάντως οι προϋποθέσεις για τον ρόλο της περιφερειακής μεγάλης δύναμης είναι αντικειμενικές και εκτιμάται ότι παρέχουν αυτή τη δυνατότητα στην Τουρκία, εκτός εάν οι μελλοντικές εξελίξεις περιορίσουν αυτές τις παραπάνω δυνατότητες.

Τέλος και καθόσον αφορά την επίλυση των εθνικών μας θεμάτων στο Αιγαίο και στην Κύπρο, εκτιμάται ότι είναι προς το συμφέρον αμφοτέρων των γειτονικών λαών να αποκατασταθεί η ειρήνη μεταξύ τους, αντιμετωπίζοντας τα θέματα σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και τη σημερινή πραγματικότητα, με τόλμη και χωρίς τις προκαταλήψεις του παρελθόντος.

Εξ' άλλου συμπληρωματικοί είναι οι γεωπολιτικοί ρόλοι Ελλάδας και Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Οι «καιροί» δεν αντέχουν τις εχθρότητες μεταξύ των λαών και ιδιαίτερα μεταξύ των γειτόνων ... μόνο η συνεργασία προάγει την ευημερία τους !

Με εκτίμηση

Άρης Διαμαντόπουλος

Υποστράτηγος ε.α - Ψυχολόγος - Δρ Φιλοσοφίας