Μετρητής

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterΣήμερα309
mod_vvisit_counterΧθές5544
mod_vvisit_counterAll6320084
°F | °C
invalid location provided
Ελλάς το μεγαλείο σου !....

 Υποψήφιοι που έγραψαν στις Πανελλαδικές Εξετάσεις κάτω από τη βάση ή έδωσαν λευκή κόλλα μπαίνουν στο Πανεπιστήμιο !

 moyntoyris_gif250

         Του συνεργάτη μας ΜΟΥΝΤΟΥΡΗ ΑΝΔΡΕΑ

                  (e-mail: a. moudouris @ g mail.com.

Σε προηγούμενα άρθρα μου είχα ασχοληθεί κατ' επανάληψη με

Θέματα της εκπαίδευσης αλλά και της παιδείας γενικότερα, και μπορώ να πω ,πως ηθικά είμαι απόλυτα ικανοποιημένος, γιατί όλη μου εκείνη η προσπάθεια στέφθηκε από επιτυχία. Το κοινό δέχθηκε τα άρθρα μου με ενδιαφέρον και ενθουσιασμό. Βέβαια δεν είμαι ο ειδικός της εκπαίδευσης, ούτε ανήκω στην κατηγορία όλων εκείνων των καθηγητάδων, οι οποίοι κάνουν τα απλά πράγματα δύσκολα, ενώ τα επουσιώδη τα παρουσιάζουν ωσάν ουσιώδη κι αναγκαία, κι αυτό συμβαίνει όχι για να καλυφθούν ανάγκες της εκπαίδευσης, αλλά για να ικανοποιήσουν τη δική τους ματαιοδοξία, βγάζοντας προς τα έξω όλη τους τη σοφία, ακόμη κι εκείνη που θεωρείται περιττή, για να δείξουν μ' αυτό τον τρόπο, ότι είναι σπουδαίοι. Δεν ανήκω επίσης ούτε σ' εκείνον τον κόσμο που λέγεται πνευματικός. Ναι, σ' αυτόν τον επίλεκτο κόσμο, ο οποίος σε καίρια ζητήματα που απασχολούν την κοινωνία μας τηρεί συνήθως μια στάση παθητική, διστάζει ν' αναλαμβάνει τις ευθύνες που του αναλογούν και να παίρνει το φραγγέλιο όταν το απαιτούν οι περιστάσεις. Εγώ όμως θα ήθελα τον πνευματικό κόσμο να είναι παντού

μπροστάρης, με παρρησία και μ' οδηγό το « Λόγο » και το « Πνεύμα »

να επηρεάζει θετικά και να καθοδηγεί την πολιτική σκέψη των ηγεμόνων και αξιωματούχων αυτής της χώρας στους δρόμους εκείνους που χαράζει μια αληθινή δημοκρατία. Η δημοκρατία εκείνη που σέβεται τις αρχές της, που διασφαλίζει και τηρεί τους θεσμούς, που περιορίζει την αυθαιρεσία των ισχυρών. Για  να υπάρξει, όμως μια τέτοια δημοκρατία πρέπει να έχει προηγηθεί αυτής μια αληθινή και σωστή παιδεία. Οι έννοιες της παιδείας και της δημοκρατίας είναι αλληλένδετες. Η σχέση δε της δημοκρατίας με την παιδεία και το μορφωτικό επίπεδο των πολιτών είναι σχέση δυναμική και αμφίδρομη, κι αυτό δεν πρέπει ποτέ να μας διαφεύγει.

Ναι, δεν είμαι ο ειδικός της εκπαίδευσης, όμως κουβαλώντας στους ώμους μου τις συνειδητοποιημένες εμπειρίες των εξήντα δύο χρόνων μου, όπως εκείνες του δημόσιου λειτουργού, του γονιού που μεγάλωσε, σπούδασε κι αποκατάστησε  παιδιά, του ανθρώπου εκείνου που πέρασε κι από τις τρεις  βαθμίδες της εκπαίδευσης, νομίζω πως μπορώ να έχω κι εγώ γνώμη κι άποψη για τα θέματα της παιδείας.

Έτσι σε προηγούμενα άρθρα μου μεταξύ άλλων είχα γράψει και τα εξής :

Η σημερινή κατάσταση της παιδείας δεν είναι άσχετη με την αδράνεια και την παθητικότητα, την πολιτική και την κοινωνική, που χαρακτηρίζει τον κόσμο μας. Σκοπιμότητες, όπως η χρησιμοποίηση της παιδείας σαν οργάνου κομματικής και πολιτικής πολεμικής, ανευθυνότητες και ιδιοτέλειες, έχουν καταντήσει την εκπαίδευση παραγωγό αμάθειας ή ημιμάθειας, σχολείο της « ελάσσονος προσπάθειας ».

Έχουμε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που δεν αξιολογείται. Δεν γνωρίζουμε δηλαδή με υπεύθυνο, επιστημονικό, συστηματικό και επαναλαμβανόμενο τρόπο τις αδυναμίες και τις δυνάμεις του συστήματος, με το οποίο μορφώνουμε τα παιδιά μας. Έτσι δεν μπορούμε να παρεμβαίνουμε διορθωτικά και να το βελτιώνουμε. Έχουμε τους εκπαιδευτικούς μας ανεπαρκώς καταρτιζόμενους και σπανίως επιμορφούμενους στην εκπαίδευση.....    

Έχουμε μια Τεχνική - Επαγγελματική εκπαίδευση κοινωνικά απαξιωμένη. Αποτέλεσμα :  Η συσσώρευση υποψηφίων για σπουδές στα πανεπιστήμια, και κατ' επέκταση, οι στρατιές ανέργων, υποαπασχολημένων και υποαμειβομένων πτυχιούχων.

Έχουμε το φροντιστήριο να παίζει το ρόλο του Λυκείου, και στην πράξη να υποκαθιστά το Σχολείο σε βαρύτητα και αξιοπιστία.

Είχα τονίσει κατ' επανάληψη ότι ακριβοπληρώνουμε την αμάθεια των παιδιών μας σε σχολεία και πανεπιστήμια.

Ακόμη είχα γράψει ότι :  Kάθε χρόνο στις πανελλαδικές εξετάσεις το 1/3 των εξετασθέντων γράφουν κάτω από τη βάση και από αυτούς περισσότεροι από τους μισούς δίνουν σχεδόν λευκή κόλλα, κι εδώ χρειάζεται δημόσια συζήτηση, καθώς αναδεικνύεται ένα εκπαιδευτικό παράδοξο :  Οι μαθητές οικοδομούν τη γνώση τους στο τρίγωνο σπίτι-σχολείο-φροντιστήριο,   « τρώνε » την εφηβεία τους με συνεχή και εξαντλητικά ωράρια ασκήσεων και εξετάσεων, φουσκώνουν τον οικογενειακό προϋπολογισμό με υπέρογκα φροντιστηριακά έξοδα, κι όμως δεν μαθαίνουν.

Ιδρύθηκαν σ' όλη την Ελλάδα ΑΕΙ και ΤΕΙ για να μπαίνουν σχεδόν όλοι οι απόφοιτοι Λυκείου, ενώ όλοι γνώριζαν ότι η ανάπτυξη της χώρας, δεν θα μπορούσε να προσφέρει εργασία ούτε στο 20 %  των αποφοίτων.

Για όλα αυτά που είχα γράψει τότε και είχα υποστηρίξει, τα τελευταία αποτελέσματα των Πανελλαδικών Εξετάσεων δυστυχώς με δικαίωσαν απόλυτα. Υποψήφιοι που έγραψαν κάτω από τη βάση ή έδωσαν λευκή κόλλα μπαίνουν στο Πανεπιστήμιο.

Και το παράδοξο είναι, ότι σήμερα σε μια εποχή αξιώσεων, κατά την οποίαν οι πάντες ομιλούν για ανάγκη αναβάθμισης της παιδείας (Σε Λύκεια, ΑΕΙ,ΤΕΙ), για αναζήτηση της ποιότητας στην κοινωνική μας ζωή, καταργείται η βάση του « βαθμού δέκα » για την εισαγωγή σε Ανώτατες και Ανώτερες Σχολές. Σε ορισμένες μάλιστα σχολές που δεν υπάρχει ζήτηση ή αυτή είναι περιορισμένη, προσανατολίζονται οι αρμόδιοι στην κατεύθυνση να εισάγονται οι υποψήφιοι χωρίς εξετάσεις, προσκομίζοντας μόνο το απολυτήριο Λυκείου.

Η κατάργηση όμως αυτή υπηρετεί ακριβώς τα αντίθετα. Ενίσχυση της αναξιοκρατίας, προσχηματικές σπουδές και μαζική παραγωγή

 « Επιστημόνων », σπατάλη οικονομική σε καθηγητές, λειτουργικά έξοδα, συγγράμματα σε ΑΕΙ και ΤΕΙ μικροκομματικοί υπολογισμοί.

Το κίνητρο για σπουδές λόγω της ανεργίας και της ανασφάλειας μειώνεται κι αυτό έχει ως συνέπεια την αποδυνάμωση της ανταγωνιστικότητας, ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ο ευγενής ανταγωνισμός και όχι ο αθέμιτος  αποτελεί το πιο σοβαρό στοιχείο προόδου. Έπειτα απορώ με τα «μυαλά» που «κουβαλάνε» ορισμένοι αρμόδιοι. Δεν μπορούν να καταλάβουν ;  ότι τα πανεπιστήμια δεν έγιναν για την οικονομική ενίσχυση των τοπικών κοινωνιών, αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί με παραγωγικές επενδύσεις κι όχι με τη λογική της «γκαρσονιέρας».

Το Πανεπιστήμιο είναι ένα ανώτατο πνευματικό ίδρυμα, που σκοπό έχει να υπηρετεί και να προάγει την επιστήμη, την Τεχνολογία τον Πολιτισμό και να δίνει όραμα και προοπτική στους νέους μας.

Η πατρίδα μας χρειάζεται τους αληθινούς επιστήμονες και όχι τους τυπικά προσοντούχους, αυτούς που θα συνδυάζουν την επιστημονική γνώση και την πρακτική εξάσκηση. Επίσης έχει ανάγκη όλο το εργατικό και παραγωγικό δυναμικό της, όπως εργάτες, τεχνίτες, αγρότες, καλλιτέχνες, αθλητές κλπ.

Δεν είναι απαραίτητο για να επιτύχει κανείς στη ζωή του να πάει με το

 « ζόρι » πανεπιστήμιο. Κάθε άνθρωπος έχει τις δικές του ξεχωριστές ικανότητες και προτιμήσεις. Ας κάνει λοιπόν αυτό που αγαπάει και του ταιριάζει περισσότερο, και να μπορεί ν' ανταποκριθεί στις απαιτήσεις  του, με τις ικανότητες που διαθέτει.

Γι' αυτό λοιπόν οι νέοι μας ας ακολουθήσουν τη ρήση : « Έκαστος εφ' ώ ετάχθη » .........