Μετρητής

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterΣήμερα1229
mod_vvisit_counterΧθές4409
mod_vvisit_counterAll2870284
°F | °C
invalid location provided
ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΔΙΑΛΕΓΑΜΕ ΜΕ ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΠΑΜΕ
Σάββατο, 24 Μάρτιος 2018 20:04

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΠΑΛΛΑΣ ΒΑΓΓΕΛΗΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ – ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ – ΑΝΑΛΥΤΗΣ AEJ/IFJ

Πώς είναι κάποιες φορές καθώς σκέφτεσαι το παρελθόν σου και θυμάσαι όλους εκείνους που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη ζωή σου, αφού σε επηρέασαν, σε διαμόρφωσαν στον άνθρωπο που είσαι σήμερα. Σίγουρα, κάποιοι από αυτούς ήταν φυσικά πρόσωπα που είτε έφυγαν, είτε έμειναν, σχολεία και δάσκαλοι που πέρασαν βιαστικά, γυναίκες που σε γέλασαν και άλλες που σε έθρεψαν, σημαντικές στιγμές που σου έδωσαν ώθηση, καταστάσεις που σε έριξαν στο σκοτάδι ή κομμάτια τέχνης που σε έκαναν να αναρωτιέσαι για το πρόσωπο στον καθρέφτη. H διέξοδος του καθενός μας, έρχεται μέσα από την αποκωδικοποίηση του εαυτό του ή των άλλων, αλλά και της ίδιας της κοινωνίας. Κάπου εκεί λοιπόν, ανάμεσα στο «υπαρκτό» και το «φαντασιακό» που προκαλεί η αλληλεπίδραση των ανθρώπων, στα βιβλία και τη γνώση των αιώνων τους, στις ταινίες που λατρέψαμε, τους ήρωες που σκοτώσαμε αλλά και τις μουσικές που μας κρατήσανε ζωντανούς, προσδιορίζουμε τον εαυτό μας και –ίσως– κάποιοι από εμάς τη δύναμη για να ανακαλύψουμε τις απαντήσεις σε ό,τι ψάχνουμε.

Τότε αναζητούσαμε με ποιους θα πάμε και ποιους θα αφήσουμε.

Ο πόλεμος δεν ξεκίνησε ποτέ, γιατί ζούσαμε ακόμη στην εποχή των μαχών, των προσωπικών μαχών. Αναζητούσαμε να βρούμε τι φταίει, ποιος είναι ο εχθρός. Μετά είδαμε ότι η καθολική οργή άρχισε να διασπάται εντέχνως από το ίδιο το σύστημα σε κόμματα νοικοκυραίων δεξιών και σε Γιαλατζί αριστερούς.

Η οργή έγινε μεγάλο ερωτηματικό για αυτούς που άδικα έχασαν και χάνουν τα πάντα αν και πάλεψαν σκληρά να τα αποκτήσουν. Τέλος, η οργή βρήκε το στόχο. Υπεύθυνος για την κατάντια, την ανεργία, την αυτοκτονία είναι ο διπλανός σου.

Τότε αποφασίσαμε ότι υπάρχει ακόμη χρόνος για όλους εμάς που δεν είχαμε την Ελλάδα ως δικαίωμα, αλλά ως υποχρέωση. Για όλους αυτούς που γλύτωσαν, επιβίωσαν από τις σφαίρες της αναξιοκρατίας, της αδικίας, της προδοσίας. Με αυτούς πορευτήκαμε στα πέτρινα χρόνια της προσμονής και αφήσαμε όλους αυτούς τους μαλθακούς, τους ατσαλάκωτους, τους ανελέητους εκτελεστές μας.

Όποιον αγώνα και εάν κάναμε δεν αλλάξαμε τίποτε, παρά μόνο το τηλεκοντρόλ της μεταδημοκρατίας, πιστέψαμε ότι θα αλλάξουμε κάτι. Δεν ξέραμε ποιον να πολεμήσουμε. Βλέπαμε τα φορτηγά στοιβαγμένα, τα καράβια γεμάτα με κομματικούς μισθοφόρους να πηγαίνουν στον ψηφοθηρικό πόλεμο με ιαχές και αμερικάνικου ρυθμού εμβατήρια. Με σημαίες της Ε.Ε. και μια λύρα στο χέρι σαν εκείνες που 70 χρόνια πριν έκαναν πολλούς συλλέκτες κεφαλιών.

Ίσως δεν είχαμε καταλάβει ότι δεν είμαστε φτιαγμένοι για να τρέχουμε πίσω από τον χρόνο. Πήραμε λάθος την στροφή, παρά να πηγαίναμε από την παράκαμψη. Και όλοι μας κυνηγούσαμε τον χρόνο… Τότε αποφασίσαμε με ποιους θα πάμε και ποιους θα ξεχάσουμε… μήπως και βρούμε την Ιθάκη μας.